جشنواره سنگنوردی بیستون-91 هم چون89؟
قرار است که اواخر مهرماه سال جاری جشنواره سنگنوردی بیستون برگزار گردد. گویا خاطره خوش مدیران دولتی از آن جشنواره هنوز به دهان آنها شیرینی می کند و قصد دارند اینبار جشنواره ای باشکوهتر و با جلال و جبروت بیشتری برگزار کنند اما آیا این جشنواره برای کوهنوردی ما نیز دستاوردی خواهد داشت ؟ و برنده اصلی در این بازی چه کسی است؟
سابقه برگزاری جشنواره اول بیستون نشان می دهد که این جشنواره بهانه ای خواهد بود برای دریافت بودجه هایی کلان دولتی توسط مسئولین مربوطه و تبلیغی برای مدیران .در خوشبینانه ترین حالت می توان گفت پیشرفت دیواره نوردی کشور دغدغه دست چندم این دوستان است.
در جشنواره پیشین مشاهده کردیم که چگونه فدراسیون کوهنوردی انجمن کوهنوردان را که خود بانی اصلی این جشنواره بود به حاشیه راند و حال هم بر حسب قضا و قدر در آستانه برگزاری این رویداد درب انجمن کوهنوردان هم تخته شده و مجال برای ترکتازی آقایان باز است.
و شاید در نظر این مدیران ارجمند ما کوهنوردان هم سیاهی لشگرهائی هستیم برای گرم کردن این بزم.
در انتها تحلیلی که بعد از شرکت در جشنواره سال ۱۳۸۹ در اینخصوص نگاشتم و در وبلاگ قبلی ام منتشر شد را مشاهده فرمائید همه چیز روشن گفته شده است:
دیروز جشنواره سنگنوردی بیستون به پایان رسید و کوهنوردان ایرانی و خارجی نیز از بیستون خداحافظی کرده و هر یک به دیاری مراجعت کردند.
جشنواره بیستون فرصت خوبی بود برای ارتباط و تبادل اطلاعات بین سنگنوردان ایرانی و خارجی, فرصتی که به خوبی از آن استفاده نشد جشنواره ای که حاشیه هایش پر رنگتر از متن آن بود .
مطابق روال ی که در 5 سال گذشته بر جامعه حاکم شده این جشنواره محلی بود برای انجام کارهای تبلیغاتی مدیران دولتی ,مدیرانی که انگار هیچ هنری جز اتلاف منابع ملی(مادی و معنوی) این جامعه ندارند مدیرانی که نگاهشان به چنین رویدادهایی تنها فرصتی است برای جذب بودجه های کلان به سازمانشان و همچنین کسب ارتقاء شغلی از طریق بزرگنمائی فعالیتهای خود و همکارانشان.
آنچه فراموش می شود چیزی است که باید هدف اصلی این جشنواره ها باشد.
سنگنوردان خارجی و داخلی تنها برای بزک کردن مراسم ها و گزارشات تلویزیونی و جرائدشان مورد استفاده قرار می گیرند و اصلا" مهم نیست که آنها با چه کمیت و کیفیتی کار می کنند . خروجی فعالیتهای آنها چه بوده است .در مراسم افتتاحیه کوهنوردان خارجی برای آراستن مراسم و استفاده از جاذبه تبلیغاتی آنها در خصوص جهانی بودن جشنواره معرفی شده و به روی سن آورده می شوند. اما از معرفی سنگنوردان ایرانی خبری نیست(شاید چون جاذبه تبلیغاتی بالائی ندارند) .
حین اجرای جشنواره نیز سنگنوردان خارجی در حصار امنیتی پیچیده ای قرار می گیرند تا آنچه قبل از ورود آنها در خصوص امنیتی بودن فضای ایران به آنها گفته شده بود برایشان ثابت شود. ارتباط ایرانیان و خارجیان قطع می شود و هر گروه در فضائی مجزا قرنطینه می شوند. با قطع ارتباط بین سنگنوردان خارجی و ایرانی هدف ذاتی این جشنواره به کنار گذارده می شود اما اهداف مدیران دولتی به شدت پی گیری می شود.
مراسم اختتامیه سرد و بی روح برگزار می گردد و با ارائه لوح تقدیر به مدیران دولتی (خرد و کلان) به پایان می رسد و سخنرانان نیز از هر چیزی سخن می گویند جز کوه و کوهنوردی و تنها نماینده کوهنوردان خارجی است که از کوه می گوید و از تلاش سنگنوردان.
جشنواره پایان یافت ,جشنواره ای که شاید اگر بشکل خود جوش و مردمی برگزار می شد و غرق در بروکراسی بیمار دولتی نمی شد می توانست دستاوردهای بیشتری برای کوهنوردی ایران و همچنین ارائه چهره مناسبی از کشورمان در بین جهانیان داشته باشد.
امید که اینبار تحلیل فوق برای جشنواره ۱۳۹۱ بیستون مصداق نداشته باشد.
کوهنوردی را از سال77 در دانشگاه علم و صنعت آغاز کردم و از سال 80 نیز بصورت جدی به این ورزش می پردازم. به طبیعت عشق می ورزم و شیفته صعود قلل و دیواره های بلند. مربی درجه 3 سنگنوردی و کوهپیمائی هستم و تجاربم را از این طریق نیز به کارآموزانم انتقال می دهم متاهلم و همسرم همطناب من 
