تیم ملی کوهنوردی , تیم ملی امید , تیم منتخب استان , صعود برون مرزی , اردوهای هیمالیانوردی

واژه های فوق توصیف کننده آرزو و آمال بسیاری از کوهنوردان جوان ماست. آرزو ها و آمالی که رسیدن به آنها مستلزم عبور از فیلترهای فدراسیون و یا هیاتهای کوهنوردی و یا در اختیار داشتن منابع مالی قابل توجه است.

این سالها هیاتها و باشگاهها با الگو گرفتن از بالاترین مرجع کوهنوردی کشور (فدراسیون کوهنوردی) برنامه های برون مرزی بسیاری را به اجرا درآورده اند. صعودهای برون مرزی دارای جذابیتهای بسیاری است که همه را فریفته خود نموده است از مدیران گرفته تا مربیان و سرپرستان و کوهنوردان جوان.

اما در این بازار مکاره آنچه به فراموشی سپرده شده است کوهنوردی واقعی است. اجرای برنامه های شاخص و فنی رو به افول است و کوهنوردان واقعی که به صعودهای خلاقانه ,جسورانه و نو دست بزنند کمتر یافت می شوند. پدیده شومنیسم در بین کوهنوردان ما رو به پیشرفت است و کوهنوردان بجای آنکه وقت خود را صرف ارتقا توانمندیهای ذهنی , جسمی و تکنیکی خود کنند بیشتر در پی حواشی هستند.

صعودهای برون مرزی بخاطر حواشی جذابش بیشترین طرفدار را در بین کوهنوردان ما دارد. 

می خواهم قدری مصداقی و عینی تر سخن بگویم:

سال گذشته فدراسیون کوهنوردی کشور اقدام به برگزاری اردوهای تیم ملی امید نمود.

ماحصل این اردوها اجرای یک برنامه برون مرزی صعود زمستانه قله آرارات و همچنین اعزام یک تیم برای آموزش هیمالیانوردی در کشور هنوستان است.

سال گذشته هیات استان تهران نیز اقدام به برگزاری اردوهای هیمالیانوردی نمود و بسیاری از جوانان فعال و علاقمند را جذب این اردوها نمود. ماحصل این اردوها صعود قله موزتاق آتا و همچنین تلاشی ناموفق بر روی قله کنگور در کشور چین بود.

اما در زمستان سال گذشته بجز یکی دو مورد فعالیت جدی در منطقه علم کوه انجام نشد, کوههای فنی و جذاب جوپار صعود جدی و فنی به خود ندید, بر روی خط الراس اشترانکوه تلاشی نشد, برای اولین بار تنها یک تلاش بر روی دیواره آزادکوه انجام شد(آنهم ناموفق) , تنها یکی دو مورد تلاش بر روی یالهای دشوار دماوند انجام شد, در جشنواره صعود های برتر تعداد اندکی صعود حصور داشتند.

از انگیزه های برگزار کنندگان اردوهای هیمالیانوردی باخبر نیستم اما اگر انگیزه آنها رشد کوهنوردی کشور است باید گفت که در راهی قدم بر می دارند که به ناکجا آباد ختم می شود و تنها دستاوردش از بین بردن منابع مادی و معنوی کوهنوردی کشورمان است.

کوهنوردان جوان ما باید با مفهوم کوهنوردی جدی و فنی در همین کشور خودمان آشنا شوند .با صرف کمترین وقت و هزینه در کوهستانهای داخلی ما آبدیده و پخته شوند و سپس قدم در راه صعودهای جدی در هیمالیا و پامیر و آلپ و ... بگذارند.

راه صعودهای شاخص خارجی از البرز و زاگرس می گذرد.

به کوهنوردانمان آدرس اشتباهی ندهیم.

پی نوشت:

به گشایندگان مسیر جدید"بیداد" در دیواره غربی علم کوه و مسیر "احسان" در دیواره شمالی علم کوه تبریک می گویم. مخصوصا" به فرشاد میجوجی,نسیم عشقی و پژمان زعفری عزیز که راه درست پیشرفت در کوهنوردی را یاد گرفته و به همنوردان جوان خود نیز آدرس صحیح رشد و بالندگی در کوهنوردی را می دهند.