منطقه لواسانات و افجه و دشت معروف و زیبایش که به نامهای "گرچال" و " دشت هویج" معروف است از مناطق کوهنوردی فوق العاده زیبا و همچنین پر طرفدار در بین کوهنوردان تهرانی است.

قلل چهارگانه پرسون-ریزان-آتش کوه و ساکا که همچون دژی دشت هویج را احاطه کرده اند این منطقه را به یکی از کم نظیر ترین مناطق کوهنوردی البرز مرکزی بدل نموده است.

قله ریزان که در زمستان همچون عروسی زیبا بر فراز دشت گرچال دامن سفیدش را گسترانده در بین کوههای این منطقه جلوه ای دیگر دارد .

جمعه نهم دیماه بهمراه همسرم (فرح منصوری) و دو تن از دوستان(مژگان خسروی و اشکان زرین تاج)برای فرار از زندگی روزمره شهری به دامن این کوه زیبا پناه بردیم و با ایستادن بر بلندای ریزان زیبائی و شکوه البرز را به نظاره نشستیم.

حیفم آمد که سایر دوستان را در لذت این صعود شریک نکنم.

در انتها قله اصلی ریزان مشاهده می شود


فرح بهمراه مژگان(دوست و مربی بدنسازی اش)

بر فراز قله از راست: فرح منصوری-مژگان خسروی -اشکان زرین تاج و خودم

نمای دشت لار و قله دماوند

بازگشت از قله

پهنه وسیع برفی که بخش عمده آنرا روی برف سر خوردیم

بیدهای کهن دشت

عکسها: مهدی فرهادی

دوربین: موبایل سونی اریکسون( کا۸۰۰ )

پی نوشت:

نام صحیح این دشت "گرچال" است به پیشنهاد دوست خوبم شهرام عباس نژاد این توضیح را که برگرفته از ویکیپدیا است اضافه می کنم:

 وجه تسمیه این دشت با گُرچال از ترکیب دو نام گُر + چال گرفته شده‌است. گُر و یا آگِر در گویش ایرانیان باستان به معنای آتش (هنوز هم واژه گُر گرفتن به معنی شعله‌ور شدن آتش در زبان پارسی به کار می‌رود) و چال نیز به معنای جایگاه بوده‌است که این دشت را در گذشته گرچال به معنای جایگاه آتش یا آتشدان می‌نامیده‌اند. .